Leven in verwondering

Is niet het leven van alledag
als een deken van wel duizend bladeren
die verborgen houdt
wat diep in mij leeft...

Leveninverwondering staat voor een open, ontvankelijke levenshouding. Elke dag reikt ons nieuwe kansen aan om onszelf en de wereld beter te leren begrijpen. Het is aan ons deze kansen te herkennen en aan te grijpen om ons te blijven ontwikkelen tot wie we in de kern zijn.

De metamorfose bij libellen spiegelt mij hoe we telkens opnieuw de vleugels kunnen uitslaan om de wijde wereld in te vliegen. Na een levensfase van twee tot drie jaar in het water kruipt de libellelarve in het voorjaar uit het water en geeft zich over aan haar nieuwe leefmilieu, de lucht. In een proces dat wel drie uur kan duren barst zij uit haar larvale huid, ontvouwt haar vleugels, pompt haar achterlijf op, en laat zich drogen door de zon. Langzaam beginnen haar kleuren te doorschijnen en dan, ineens....zinderen haar vleugels en vliegt zij een nieuwe leven tegemoet. Dit proces zie ik telkens terug in mijn werk als docent in het voortgezet onderwijs. Leerlingen komen vanuit de basisschool in een ander leefmilieu terecht en maken allemaal een transformatie door waardoor zij uiteindelijk als jongvolwassenen de wereld in te gaan. Ook grote - zowel pijnlijke als aangename - gebeurtenissen in onze volwassen levens, dagen ons uit om ze als een transformatieproces te zien en het steeds opnieuw te doorleven.
Mijn muzikale fotoshow Transformatie - uitsluipen van een viervlek brengt de metamorfose van deze libelle in beeld. 

Uit het water
aan een halmpje
breek jij zomaar uit je huid

Aangeraakt
door wind en stilte
sla jij licht je vleugels uit

 

In mijn natuurfotografie richt ik me op de wereld van het kleine, dicht bij huis. Er valt zoveel te ontdekken aan wiegende bosanemonen, dauwdruppels op spinnewebben, lichtvleugelige vlinders, twinkelende zonnedauw, doorschijnende porseleinzwammen en vorstkristallen op sporenkapsels van mossen. Voor mijn expositie Mystic Lights, mossen in een ander daglicht en voor de muzikale fotoshow Levenslicht, lofzang op de mikrokos'mos' ben ik steeds naar twee natuurgebieden vlak bij huis geweest. Talloze malen heb ik hier de mossen bezocht en steeds ben ik weer verrast dat hun mikrowereld nooit hetzelfde is. Zacht ochtendlicht, zware bewolking, een spiegelende ondergaande zon, fonkelende dauwdruppels, windstilte, een zachte bries, een felle hagelbui, ijzigwitte vorstkristallen, een strelende lentezon, winterse stilte, het loflied van de merel, dansende herfstbladeren.......
Steeds weet Moeder Natuur mij weer te raken. Middels mijn macrofotografie wil ik dan ook uitdragen hoe verrijkend het kan zijn oog te hebben voor je directe omgeving en dankbaar te zijn voor het kleine om je heen. Alleen dan kan ook het grootse van het leven zich aan jou ontvouwen. 

De zon gehuld in nevels,
draag jij fonkelende parels
die als tranen van de nacht
- zo zwart -
verdwijnen in het licht der Liefde

  

 

                                                                                                                                                                                                                                                          Ronald Peeters