Ronald Peeters

In mijn leven weet ik mij geïnspireerd door mijn verbondenheid met Moeder Natuur. Deze verbondenheid vormt voor mij een bron van inspiratie, levenskracht en vertrouwen. 



Stil op een stammetje
in het fluisterende bos
Honderd, duizend anemoontjes
vingers zachtjes door het mos
’t Kind in mij ontwaakt
ontvouwt een teder speelse lach
Wat ben jij serieus, man,
Word eens wakker, pluk de dag!


Natuurfotografie biedt mij de mogelijkheid om mijn geraaktheid op creatieve wijze zichtbaar te maken. Oog voor detail, geduld en doorzettingsvermogen maken een schoonheid zichtbaar waar we in het dagelijks leven makkelijk aan voorbij gaan. 

 

Is niet het leven van alledag
als een deken van wel duizend bladeren
die verborgen houdt
wat diep in mij leeft...

Leven in verwondering

Leven in verwondering staat voor een open, ontvankelijke levenshouding. Elke dag reikt ons nieuwe kansen aan om onszelf en de wereld beter te leren begrijpen. Het is aan ons deze kansen te herkennen en aan te grijpen om ons te blijven ontwikkelen tot wie we in de kern zijn.



De metamorfose bij libellen spiegelt mij hoe we telkens opnieuw de vleugels kunnen uitslaan om de wijde wereld in te vliegen. Na een levensfase van twee tot drie jaar in het water kruipt de libellelarve in het voorjaar uit het water en geeft zich over aan haar nieuwe leefmilieu, de lucht. In een proces dat wel drie uur kan duren barst zij uit haar larvale huid, ontvouwt haar vleugels, pompt haar achterlijf op, en laat zich drogen door de zon. Langzaam beginnen haar kleuren te doorschijnen en dan, ineens....zinderen haar vleugels en vliegt zij een nieuwe leven tegemoet. 




Uit het water
aan een halmpje
breek jij zomaar uit je huid

Aangeraakt
door wind en stilte
sla jij licht je vleugels uit

 


In mijn natuurfotografie richt ik me op de wereld van het kleine, dicht bij huis. Er valt zoveel te ontdekken aan wiegende bosanemonen, dauwdruppels op spinnewebben, lichtvleugelige vlinders, twinkelende zonnedauw, doorschijnende porseleinzwammen en vorstkristallen op sporenkapsels van mossen. Steeds ben ik weer verrast dat hun mikrowereld nooit hetzelfde is: zacht ochtendlicht, zware bewolking, een spiegelende ondergaande zon, fonkelende dauwdruppels, windstilte, een zachte bries, een felle hagelbui, ijzigwitte vorstkristallen, een strelende lentezon, winterse stilte, het loflied van de merel, dansende herfstbladeren....... 



Steeds weet Moeder Natuur mij weer te raken. Middels mijn macrofotografie wil ik dan ook uitdragen hoe verrijkend het kan zijn oog te hebben voor je directe omgeving en dankbaar te zijn voor het kleine om je heen. Alleen dan kan ook het grootse van het leven zich aan jou ontvouwen. 



De zon gehuld in nevels,
draag jij fonkelende parels
die als tranen van de nacht
- zo zwart - 
verdwijnen in het licht der Liefde


       

Mijn passie




Steeds opnieuw weet ik me geraakt door de schoonheid van Moeder Natuur. Telkens weer verlang ik naar buiten, naar het vroege ochtendlicht, de nevels boven de velden, de serene stilte en het ontwaken van vlinders en libellen. Zij fluisteren mij toe het Leven met open vleugels te ontvangen en ontvankelijk te zijn voor Haar ondoorgrondelijke wegen.

 


Natuurfotografie vormt voor mij steeds duidelijker een spiegel van mijn innerlijke wereld. Zoals het Leven laat ook Moeder Natuur zich niet sturen; het is aan mij om telkens opnieuw open en ontvankelijk voor wat zich aandient eropuit te trekken. 

 


                                                                                                                                                                                                                                                          Ronald Peeters